Nomad club

Nomad club
Centraal staat de moderne mens, een eenling in de snelle, anonieme maatschappij van vandaag. In Nomad Club legt Verdoorn een ragfijn netwerk van onzichtbare structuren en verbindingen bloot, waarin de dansers hun weg zoeken. Zuigende hypnotiserende muziek van Simeon ten Holt en Steve Reich zet de toon voor toevallige ontmoetingen tussen deze moderne nomaden, die soms even met elkaar meereizen, om daarna weer alleen ver te gaan. Verdoorn speelt in Nomad Club met contrasten. Volle ruimtes met mensenmassa’s tegenover eindeloze uitgestrekte vlaktes. Verplaatsingen volgens strakke patronen en vaste richtingen, waar ze dierlijke bewegingen tegenover zet.

Nomad Club is vernoemd naar een gebouw van de Japanse architect Toyo Ito. Zijn  Nomad Club is een ontmoetingsplaats, een café: een gebouw met een sterk transparant karakter dat samenhang suggereert, maar eigenlijk niets vasthoudt. Een plek waar moderne nomaden even bij elkaar horen, voordat ze weer opgaan in de anonieme massa van de grote stad.

Opvallend is het contact dat de dansers voortdurend met elkaar hebben en dat geeft alle abstractie een mooi menselijk laagje. Nomad club is een aangenaam muziekballet, niet hemelbestormend vernieuwend, maar binnen de categorie naar meer smakende bonbons.

– Ingrid van Frankenhuyzen, NRC Handelsblad

Nomad club gaat over het moderne leven met zijn vluchtige vontacten. Verdoorn wekt die gegeven prachtig uit. In steeds wisselende samenstelling dansen solisten, duo’s en trio’s hun soepele bewegingen, energiek buigend en met suggestieve armgebaren. Telkens pikt de één bewegingen van de ander op, danst een passage mee en volgt dan weer zijn eigen lijn. Zoals de dansers elkaar licht raken en de twee- en drietallen in elkaar schuiven: het levert prachtige beelden op.

– Maarten Baanders, Leidsch Dagblad

Noamd Club is een productie van Dansgroep Krisztina de Châtel.

Bekijk meer foto’s

Première
24 oktober 2002
Choreografie
Neel Verdoorn
Dans
Eva Maria Christ, Kenji Imukai, Andreas Kuck, Nono Ladas, Cecilia Moisio, Barbara Louise Suters
Muziek
Simeon ten Holt – nr 7. Canto Ostinato, Steve Reich – New York-Vermont Counterpoint
Kostuums
Emmy Schouten
Licht
Niko van der Klugt
Fotografie
Deen van Meer