Speellijst Hopper

Maart 2018

11 | Amsterdam | DeLaMar Theater

April 2018

04 | Woerden | Theater Het Klooster
11 | Assen | Theater De Nieuwe Kolk
13 | Roosendaal | Theater De Kring
18 | Hoofddorp | Theater De Meerse
22 | Laren | Singer Theater
25 | Heerenveen | Posthuis Theater

Mei 2018

14| Schiedam | Theater aan de Schie (school)
17 | Heerlen | Parkstad Limburg Theaters
18 | Rosmalen | Podium Rosmalen
24 | Heerhugowaard | Cool Kunst & Cultuur
26 | Sittard | De Domijnen
30 | Purmerend | Theater de Purmaryn

wijzigingen voorbehouden

Speeldata

Gevangen in eenzaamheid

De twee mannen staan achter tralies. Samen, maar toch alleen. Het licht gaat uit. Plots zijn ze verdwenen. Hopper van het Internationaal Danstheater en het DoelenEnsemble is geïnspireerd op de schilderijen van de Amerikaanse schilder Edward Hopper (1882-1967), waarin eenzaamheid een belangrijk thema vormde.

Hopper was een realist, zijn schilderijen figuratief. De personen op zijn schilderijen maken vrijwel nooit contact met elkaar. Hij beeldde in zijn schilderijen dan ook vaak paradoxale zaken in één beeld af: mensen die alleen waren, maar ook samen, een huiskamer en de ruimte daarbuiten, licht en schaduw. Zijn werk is vaak verstild, alsof het een bevroren scène betreft, en ademt gevoelens van onheil, eenzaamheid en wanhoop. Die elementen heeft choreograaf Neel Verdoorn samen met haar dansers Jeroen van Acker, Lorenzo Capodieci en Francesca Peniguel op ingetogen wijze in de choreografie weten te vangen.

Een inventief decor van de hand van Pelle Herfst belichaamt het idee van in- en uitsluiting, en dat van licht en schaduw. Vijftien lange witte stroken zijn verticaal over het podium gespannen. Ze vormen de tralies waarachter de personages elkaar verstild gadeslaan, gescheiden van elkaar. Maar ook de zonnestralen, wanneer de tralies door de dansers naar voren worden geschoven en schuin over het podium gespannen zijn, terwijl het licht erop valt. En misschien ook wel de regen, zoals de stroken soms troosteloos en strak omlaag hangen.

Tussen die stroken spelen de dansers met begrippen als afstandelijkheid, eenzaamheid, uitsluiting en onheil. Die heeft Verdoorn vormgegeven in een op het oog simpele, verstilde bewegingstaal. Maaiende armen die op rustige pianotonen wanhoop uitdrukken, zonder dat die zichtbaar is op het gezicht van de dansers, alsof ze zo zijn afgestompt dat het ze niets meer kan schelen en dit alleen een laatste poging is. Armen die tussen de tralies door reiken, vergeefs zoekend naar contact. Verstilde poses, hun armen leunend op de balken waarop de tralies gebouwd zijn, starend door de tralies heen. Het meest ingrijpend is hun blik: die is constant gericht op de verte. Ze kijken elkaar nooit aan, zijn niet gericht op hun directe omgeving. Alsof daar niets te halen valt, en alleen een ver, onbereikbaar toekomstbeeld nog uitkomst kan bieden.

Niet dat er niet gepoogd wordt tot contact. Het duet tussen de tralies door is zo’n poging, waarbij de man de vrouw met zijn armen door de tralies probeert te begeleiden en te bereiken. Hij slaat zijn handen voor haar ogen, draait haar om. Maar zij lijkt alleen maar weg te willen lopen en keert zich van hem af.

Het DoelenEnsemble begeleidt het trio met rustige pianotonen, melancholiek vioolspel en een klarinet die het isolement tracht te doorbreken. De muzikanten lijken net als hun muziek verstild. Af en toe loopt de violist of klarinettist geruisloos op of af, alsof ze er bijna niet zijn. Elke zichtbare poging tot contact wordt vermeden. Behalve dan die ene blik van de danser die even de pianist aankijkt vlak voor deze zijn handen weer op de toetsen plaatst. Voor een kort moment zien ze elkaar.

In 2013 verloor het Internationaal Danstheater haar structurele subsidie ten gevolge van de bezuinigingen op cultuur. Ze bestaan nu nog dankzij incidentele subsidies en giften en zoeken samenwerkingen om producties te kunnen maken. Met die beperkte middelen dragen het Internationaal Danstheater en het DoelenEnsemble in Hopper een verstild, ingetogen beeld van de onvermijdelijke eenzaamheid van mensen uit dat het verdient om gezien te worden.

Carolien Verduijn, theaterkrant.nl

Recensie

Het Internationaal DansTheater met Hopper in première

Het Internationaal Danstheater maakt in samenwerking met het DoelenEnsemble uit Rotterdam een dansvoorstelling met als uitgangspunt het werk van schilder Edward Hopper. Vanuit een wederzijdse interesse in Hoppers schilderijen en filosofie werkten Neel Verdoorn (choreograaf van het Internationaal Danstheater) samen met Maarten van Veen (muzikale samenstelling van het DoelenEnsemble) een eerste idee voor een voorstelling uit, met drie markante dansers en live muziek van drie top musici (piano, viool en klarinet). Muziek van onder meer Aaron Copland, Leonard Bernstein, Philip Glass, Max Richter en een nieuw werk van componiste Meric Artac.

Edward Hopper (1882-1967) is een Amerikaanse kunstenaar en wordt algemeen beschouwd als één van de belangrijkste realistische schilders van Amerika in de twintigste eeuw. Het werk van Hopper toont een realisme, dat geen exacte weergave is van hetgeen we kunnen zien, maar geeft daar een bewerking van. In bijna al zijn schilderijen speelt eenzaamheid een grote rol. Zijn werk wordt bewonderd om de compositie, de vorm en de lichtwerking.

Hopper is de tweede productie in de samenwerking van de twee genoemde gezelschappen. Elk schilderij van Hopper heft een verhaal voordat het stilstond, en lijkt verder te gaan na het zogenaamde ‘foto’ moment. Wat was ervoor en wat gebeurde erna? De tijd lijkt uitgerekt en zijn schilderijen waren een verzet tegen de moderne vervreemding. In de dans zien we verstilde taferelen die tegelijkertijd licht verontrustend zijn: de moderne mens verbeeld als een geïsoleerd en melancholiek wezen. De muziek geeft kracht om zijn isolatie te doorbreken. Realistische beelden die emotioneel, actief, dissonant en dan weer in harmonie zijn. Een verhaal over ‘de tijd’. De dansvoorstelling houdt ons een spiegel voor. Een fascinerende muzikale en dansante reis door het werk van één van de meest baanbrekende kunstenaars van de vorige eeuw.

De dansers Jeroen van Acker is een Belgische danser en studeerde aan Codarts, Rotterdamse Dansacademie. Van Acker danste bij onder meer Dansgroep Amsterdam, het Scapino Ballet en bij De Nederlandse Opera. Sinds 2012 danst Jeroen bij het Internationaal Danstheater. Lorenzo Capodieci is een freelance danser en van Italiaanse afkomst. Hij studeerde af in 2013 aan de Rotterdamse Dansacademie Codarts. Sindsdien heeft Capodieci gewerkt met verschillende dansgezelschappen en choreografen. Francesca Peniguel kreeg haar opleiding in Brisbane, Australië. Ze trad op met verschillende gezelschappen voor ballet en moderne dans in Duitsland , Zwitserland, Italië en Nederland. Peniguel danste in het ballet van de Komische Oper Berlin, het Staatstheater Oldenburg en Conny Janssen Danst. Francesca werkt sinds 2013 bij het Internationaal Danstheater.

De voorstelling
Alle drie de dansers dansen zeer gedisciplineerd en hun dansbewegingen gaan feilloos over in strakke lijnen. Al snel blijkt dat de dansnummers op muziek van Glass, Copland, Bernstein, Richter, Artac en Abrahamsen aan elkaar zijn geregen en in één geheel worden gepresenteerd. Zeer deskundig begeleid door het DoelenEnsemble bestaande uit: Ilse Eijsink (klarinet), Jellantsje de Vries (viool) en Maarten van Veen (piano). Voor het kostuumontwerp tekent Ben Voorhaar en Voorhaar laat deze dansvoorstelling de uitvoerenden in zwarte kleding dansen. Het licht- en decorontwerp is verzorgd door Pelle Herfst. Herfst heeft gekozen voor een eenvoudig decor dat functioneel is en een filmisch lichtontwerp. Zijn lichtontwerpen voor theater onderscheiden zich vooral door zijn filmische aanpak in decoupage (het opknippen van scènes), stijl en contrast. Het begin van de voorstelling is tamelijk monotoon en wint in kracht naar het einde toe. Toch was er gedurende de gehele voorstelling geen verrassend lichtontwerp hetgeen zeker geen afbreuk doet aan de kwaliteit van de voorstelling. Voor de echte liefhebber van moderne dans en muziek heeft deze voorstelling zeker alles in zich. Na ruim 60 minuten mochten de uitvoerenden een hartelijk en mooi applaus in ontvangst nemen waarbij terecht ‘Bravo’ werd geroepen.

Hans van Oort, theaterparadijs.nl

Recensie

De topdansers van morgen

Jaar in jaar uit biedt Holland Dance Festival het spraakmakende danstalent van Codarts Rotterdam – de hotspot voor hedendaagse dans – een landelijk podium. Met trots laat Holland Dance Festival het Nederlandse publiek alweer voor de tiende keer kennismaken met de in Rotterdam klaargestoomde danstalenten.

Ze zijn aanstekelijk, inspirerend en bezitten een ongekend niveau energie. Deze jubileumeditie sprankelt met hoogtepunten, nieuw werk speciaal gecreëerd voor de dansers en bestaand repertoire van internationale topchoreografen. Voor de editie van 2018 maakte Neel Verdoorn voor derde jaars de choreografie Eight Seasons.

Eight Seasons

Nieuws

Dutch Summer Dance Course 2017

Summer Dance Course
Het was fantastisch om te creëren en les te geven aan de Full course A en Half Course B van  de Dutch Summer Dance Course 2017 in Den Haag. Hierboven een sfeerbeeld van de creatie A Royal Affair welke we gepresenteerd hebben met de Full course A op de eindpresentatie. Het was inspirerend om met alle deelnemende dansers en alle docenten deze twee weken te ervaren.

Lesgeven, Nieuws

Succesvolle avond in het Muziekgebouw aan het IJ

Snowdance in Summer
Op 6 Juli was de voorstelling Snowdance in Summer  te zien in het festival de Koorbiennale. Een avond met prachtige muziek van  William Byrd, Arvo Part en David Lang  met de Little Girl Match Passion.

Deze samenwerking met het Nederlands Kamerkoor o.l.v Dirigent Peter Dijkstra, was voor mij zeer inspirerend. Het creëren van de choreografie voor de danseressen Ralitza Malehounova en Roisin Verheul was een fantastische uitdaging en een prachtige zoektocht.

Nieuws

Snowdance for Summer: The Little Match Girl Passion

Choreografie op Pulitzer Prize winnend werk van David Lang

De Koorbiënnale zoekt de raakvlakken op tussen koormuziek, de ruimte en de moderne dans.

Componist David Lang baseerde The Little Match Girl Passion op het sprookje van Hans Christian Andersen. Het verband tussen het lijden van Jezus en het lijden van de uiteindelijk doodgevroren jonge verkoopster van zwavelstokjes is het centrale thema uit deze compositie. David Lang liet zich muzikaal inspireren door de Matthäus Passion van Bach waarbij het koor op devote en emotionele wijze reageert op de laatste dagen van Jezus. De zang en het instrumentarium bestaande uit een viertal percussie-instrumenten, zoals een klokkenspel, geven The Little Match Girl Passion een sfeer mee dat soms doet denken aan madrigalen en Byzantijnse gezangen. Het Nederlands Kamerkoor, met Peter Dijkstra als dirigent, bezingt de tragedie van het meisje van de zwavelstokjes dat uiteindelijk door de dood wordt bevrijd.

Twee danseressen, Ralitza Malehounova en Roisin Verheul, voegen een laag aan haar verhaal toe door de choreografie van Neel Verdoorn, die net zoals David Lang gefascineerd is door de akeligheid versus de hoop. David Lang, één van de oprichters van Bang on a Can, kreeg voor dit werk in 2008 de Pulitzer Prize.

Te zien op donderdag 6 juli, 20.15 uur in Muziekgebouw aan ‘t IJ in Amsterdam. Kijk op de website van de Koorbiënnale voor meer informatie en het bestellen van kaarten.

Uitvoerenden
Nederlands Kamerkoor
Ralitza Malehounova – dans
Roisin Verheul – dans
Neel Verdoorn – choreografie
Peter Dijkstra – dirigent

Programma
William Byrd Mass á 4: Kyrie, Gloria
Arvo Pärt Most Holy Mother of God
William Byrd Mass á 4: Sanctus, Benedictus, Agnus Dei
David Lang Little Match Girl Passion

Extra’s
- Concertinleiding door musicoloog Leo Samama van 19.15-19.45 uur
- Na afloop van het concert is er een Meet & Greet met zangers, dansers en choreograaf in het Muziekgebouw aan ‘t IJ

Nieuws

Speeldata Hasta el Último Tren

Hasta el Último Tren is onderdeel van het avondvullende programma Tango/Mania een coproductie van het Internationaal Danstheater en Tango Extremo. Naast de choreografie van Neel Verdoorn zal ook HORA (also called ‘Mania’) van Corneliu Ganea te zien zijn.

Februari 2017

24 | Hoorn | Schouwburg Het Park

Maart 2017

08 | Terneuzen | Scheldetheater
09 | Drachten | De Lawei
10 | Deventer | Schouwburg
12 | Amersfoort (première) | De Flint
16 | Gouda | Goudse schouwburg
23 | Helmond | Het Speelhuis
24 | Lommel (B) | CC De Adelberg

April 2017

05 | Purmerend | De Purmaryn
06 | Hardenberg | De Voorveghter
13 | Noordwijk | De Muze
14 | Tiel | Agnietenhof
21 | Rotterdam | Nieuwe Luxor
29 | Breda | Chassé Theater

Mei 2017

10 | Alkmaar | De Vest
12 | Sittard | Schouwburg De Domijnen
13 | Assen | De Nieuwe Kolk
17 | Hoofddorp | Schouwburg De Meerse
18 | Roosendaal | De Kring
31 | Arnhem | Stadstheater

wijzigingen voorbehouden

Tango / Mania

Speeldata

Speeldata Silent Songs

Juni 2016

20 | Amsterdam | Muziekgebouw aan het IJ
23 | Rotterdam | Parade *
24 | Rotterdam | Parade *
25 | Rotterdam | Parade *
26 | Rotterdam | Parade *

Augustus 2016

25 | Amsterdam | Parade *
26 | Amsterdam | Parade *
27 | Amsterdam | Parade *
28 | Amsterdam | Parade *

December 2016

08 | Theater het Klooster | Woerden
13 | Heerlen | Parkstad Limburg Theaters
20 | Eindhoven | Parktheater
23 | Amstelveen | Schouwburg Amstelveen

* Half uur versie, drie keer op een avond

wijzigingen voorbehouden

Speeldata

Workshop in Instanbul

Het was een geweldige ervaring afgelopen januari in Istanbul. Inspirerende dansers en een grote studio in het centrum van de stad. Akbank Sanat Arts biedt moderne dans workshops en lessen aan zodat dansers zich kunnen bekwamen in nieuwe stijlen en hun vaardigheden kunnen oefenen. Het centrum biedt freelance dansers en choreografen ook een plek om te creëren en hun werk te presenteren. Hierbij zie je een kleine impressie van de workshop.

Lesgeven